Verhuizen part 675

Kanonnen. Het voelt als de dag van gisteren dat ik mezelf een appartementje huurde in Blaricum. Ik schreef mij uit bij de gemeente Huizen en mocht mij Blaricummer noemen vanaf toen, nu een dikke anderhalf jaar geleden. Dat mijn woning zich gewoon randje Huizen bevond laat ik achterwege. De gemeentelijke belasting werd wel een tikkeltje duurder, dat dan weer wel. Maar hey, Blaricum he. Dan krijg je dat soort gekke dingen. En je moet wel het gevoel krijgen dat je in die duurdere gemeente woont, uiteraard.

Toen ik er ging kijken was het er vies. Schimmel op de muren, stuucsel overal omdat die werklui in ‘lange-halen-gauw-thuis’ wilde zijn en maar één verrekte slaapkamer. Voor mij, maar dus ook voor mijn kind. Toch kon ik er enigszins doorheen kijken. Of dat was omdat ik verder nergens kans op maakte, weet ik niet. Wat ik overigens belachelijk vind. Iemand die alleen is krijgt een woning toegewezen met meer dan één slaapkamer en ik als alleenstaande ouder met een kind -en ik citeer- “kan het doen met een slaapkamer omdat ik een kind heb die nog geen waarde hecht aan een eigen slaapkamer en ik er heus wel iets op kon bedenken”. Dit was volgens de mensen achter woningnet iets wat ik best zou kunnen doen, toen ik toch eens belde voor opheldering en gedachtegang achter het ‘passend’ toewijzen van woningen. Wat zij verstaan onder ‘passend toewijzen’ schiet bij mij echt in het verkeerde keelgat. Enfin.

Ik denk ook dat ik er heel erg mijn best voor heb gedaan om het te laten slagen. Ik bestelde een soort van stapelbed, zodat ik het puntje ‘kind-op-je-kamer’ had gecoverd. Beneden een twee-persoons gedeelte en boven, je raadt het al, een een-persoons. Natuurlijk vond ik het al die tijd ontzettend kut dat ik maar één slaapkamer had, maar ik moest er het beste van maken. Voor Jaxx was het perfect en dat heeft hij ook meerdere malen gezegd. Dat was dan ook de enige reden dat ik het ok vond om er te wonen.

Anderhalf jaar hebben we er met plezier gewoond, stalkers met open armen ontvangen, gehuild, gelachen en verjaardagen gevierd. Toch voelde ik me er vaker niet thuis dan dat ik me er fijn voelde.

Daarom kwam het huisje vlakbij het strand als geroepen. Toen ik een mailtje opende met een bezichtigingsuitnodiging, maakte mijn hart een klein sprongetje. En het leukste was ook nog dat ik op nummer 1 stond. Hij was dus sowieso voor mij als ik het zou willen. In mijn hoofd was ik al verhuisd en zat ik er languit op de bank met een wijntje in mijn hand. Oh, en de kaarsjes aan.

Totdat ik een stap binnen zette in de maisonette. Het was er goor, overal was het behangen en ik kon er absoluut niet doorheen kijken. En dat was raar. Want waarom kon ik dat bij dat verrotte appartement in Blaricum wel? Ik had het dan ook vrij snel gezien. Dacht ik. Ik moest het de volgende dag voor 12 uur laten weten en ik kreeg het huisje niet uit mijn hoofd. Die avond ben ik teruggereden, heb ik naar binnen gespiekt als die stalker in mijn oude woning en probeerde met ogen dicht te bedenken hoe ik het eventueel zou kunnen opknappen. Langzaam werd ik enthousiaster. Ik heb de plus- en minpunten opgeschreven en hetzelfde gedaan bij mijn oude woning. En wat bleek? IK MOEST DIE SHIT GEWOON DOEN.

En dat deed ik. Ik leverde alles aan, wachtte af en nam mijn sleutels in ontvangst. Natuurlijk was er veel te doen en heb ik vaker gescholden dan dat ik vrolijk was. Ik was kapot, geagiteerd (sorry voor de lieve mensen om mij heen) en een echte heks af en toe. Gelukkig had ik ook een paar goeie vrienden om mij heen die mij zeker niet in de steek hebben gelaten en met alles hebben geholpen. Ze bleven positief en zorgden ervoor dat ik er steeds meer in ging geloven. Zonder jullie had ik het echt niet gered. Maar nu wordt het steeds meer mijn eigen paleisje en heeft Jaxx zijn eigenste Junglekamer.

Jaxx blijft maar zeggen dat hij dit huis zo ‘cool’ vindt en zijn kamer is de mooiste kamer van allemaal en laat hem het liefst aan iedereen zien. Doet zelfs stoer over zijn speeltuin voor de deur want die is “suuuuuuuuuuuper groot” en volgens hem kan ik dan best koffie drinken op het balkon en hem op die manier in de gaten houden. (Ja vriend, als je zestien bent misschien) Hij komt met allemaal oplossingen voor mijn beren op de weg en geeft me zeker iedere dag een knuffel om vervolgens te zeggen dat hij zo blij is met het huisje waar hij nu woont. En kijk. Daar doe ik het allemaal voor.

Op naar een nieuw avontuur. Vlakbij het strand. BAM. Laaaaaaater Blaricum, Helloooooooo Huizen. Gemeentebelasting weer omlaag graag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s