De betere versie van mezelf is saaaaaaaaaai

Sinds ik met kinderen werk let ik heel erg op mijn taalgebruik. Daar waar ik normaal de hele boel bij elkaar zou vloeken, slik ik mijn woorden nu veelal in om er iets onzinnigs als “pukkel” uit te gooien. Puur omdat “kutzooi” of “godverdetyfus” nu eenmaal niet heel pedagogisch verantwoord is. Ik moet zeggen dat het me echt al jaren goed afgaat op sporadisch een “Kuuuu…. ehhh…” “chippies” na.

Wel heb ik het soms heel moeilijk met de betere versie van mezelf. Zo moest ik kids ophalen bij een school in Blaricum. Nu zeg ik je. De leute die daar rondlopen doen alsof heel Blaricum hun eigenste achtertuin is. Ik bedoel, joh, blijf lekker midden op de weg staan kletsen met een andere moeder met iets teveel centjes op de bankrekening.

Ik dacht op dat moment -toen de dame in kwestie mij allang had gespot in mijn bus met te groot logo- : maak uw verhaal lekker af, hou hem wel kort alstublieft, maar stap daarna eventjes aan de kant zodat ik er langs kan. Het blijft immers gewoon een openbare weg met medeweggebruikers waar ook ander verkeer langs wil. De kinderen van de dames kwamen erbij staan en ik? Ik stond inmiddels bijna vijf(!) minuten in zijn vrij. Ik besloot langzaam de koppeling op te laten komen nadat ik vriendelijk mijn raam open had gedraaid om te vragen of ik er misschien even langs mocht. Reactie? Die was ronduit asociaal. Ze draaide gewoon haar hoofd weer om en vervolgde haar verhaal.

Toen ik toch echt ging drukken moesten ze wel aan de kant. Uiteraard had ik mijn raam open staan en zei met een lach: “goede opvoeding dit.” En op het moment dat ik langsreed, sloeg de ene dame snoeihard op de bus.

Je begrijpt dat ik het heel moeilijk had om de betere versie van mezelf aan te houden. Dat ik het heel moeilijk had om niet uit te stappen en heel hard “stop hou op” te schreeuwen. Gelukkig waren de kinderen ook niet fan van dat gedrag en reed ik snel door voordat ik dingen zou doen waar ik misschien wel een beetje spijt van kon krijgen.

Thuis heb ik er wat meer moeite mee en dat terwijl ik toch echt een mini mens van drie jaar rond heb lopen. Nu corrigeert hij mij eigenlijk altijd en hoor ik ineens: “dat mag je helemaal niet zeggen.” Ik besefte het afgelopen woensdag weer heel erg. We gingen winkelen en ik moest uiteraard weer wat dingen passen. Toen ik uit de kleedkamer kwam en aan Jaxx vroeg wat hij ervan vond zei hij: “Jeeeeeeeeeeeeeezus.”

En toen heb ik hem ingevoerd: de scheldpot. Ik heb ook aan mijn kiddo uitgelegd wat die pot precies inhoudt. Dat we er een centje in moeten doen als we iets zeggen wat niet mag.

Ik denk dat Jaxx aan het einde van deze maand Miljonair is.

Ben ik de enige?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s