Sinterklaas en moeders die hun kinderen niet terugfluiten.

Ik ben een mens van tradities. Sinterklaasavond is een dag waar ik als kind naar uit kon kijken. Een oude man met een baard, een rood pak en zijn hulpjes in pakken met nog meer kleur. Ik vond ze geweldig. Natuurlijk was het spannend als ze mijn aura binnendrongen, maar hoe spannend ik het ook vond, op schoot ging ik altijd.

Jaxx lijkt daarin iets minder op zijn moer. Ik besloot twee jaar terug om hem in aanraking te laten komen met de kindervrienden die in November al hun opmars maakten. Hij vond het maar raar en dat liet hij merken ook. En moeders? Die vond het geweldig. Ik droeg hem over aan de donkere vrienden en probeerde de juiste kiekjes te schieten. Tevergeefs natuurlijk, want Jaxx keek erbij alsof hij ieder moment in janken uit kon barsten. Hé, alles voor de perfecte foto. Zielig.

Wanneer introduceer je nu eigenlijk dit feest aan je kinderen? Of in ieder geval, het verhaal en de liedjes die daarbij horen. Mijn zoon is nu drie jaar en hij ziet op televisie alles wat met de goedheiligman te maken heeft. Daar horen natuurlijk ook de nodige vragen bij. Waarom is hij zwart? Die mevrouw is heel oud, he mama? Eh, kerel. Ik weet niet of wij hetzelfde zien, maar een vrouw is het niet. En dan ga je alles proberen uit te leggen aan een kind die er eigenlijk nog niet zo heel veel van snapt. Daar kom je achter als je kind na de uitleg van het principe “schoen zetten” zegt dat dat vies is en dat er geen cadeautjes in je schoen horen. Wel denk ik dat er wel meer dingen blijven hangen bij een 3-jarige, dus uitleggen kan zeker geen kwaad.

Nu was het afgelopen zaterdag was zover; de intocht van die oude man. Wij waren er uiteraard bij en Jaxx was zowaar enthousiast. Vooraan stonden wij en de vraag “wanneer komt hij nu dan” heb ik misschien wel zestig keer gehoord. Langzaam werd het drukker, maar hey, wij waren op tijd dus we stonden vooraan zodat we de boot aan zouden zien komen.

Het wordt minder leuk als er mensen naast -wat zeg ik, ACHTER- je komen staan en die hun kinderen langzaam de plek van je zoon in laten nemen en er dus niets van zeggen als diezelfde kinderen jouw kind fijn drukken. Het was zover: Jaxx huilde. Ik verwachtte dat die moeder haar kinderen terug zou fluiten maar reactie op mijn huilende zoon bleef uit. Helaas, dan ga ik optreden. En dan ben ik iets minder aardig dan ik normaliter uit mijn ogen kijk. Na een “zou je je kinderen misschien even bij je kunnen houden? Want dit huilende snoetje is de schuld van jouw hulpjes in roze pakjes”, keek ze me aan alsof ik plek wilde voor mezelf en met veel gemor gingen die kinderen aan de kant. Maar voor Jaxxie was het al te laat. Hij wilde naar huis en het laatste wat hij nu nog wilde was op die verdomde boot wachten.

Uiteindelijk heb ik hem rustig kunnen krijgen en heb de mevrouw naast mij netjes bedankt voor het overstuur maken van mijn kind. Taffesmokkel.

Als ik dan die big smile zie omdat hij Sinterklaas aan ziet komen, ben ik alles alweer vergeten maar als ik hem vraag of hij het leuk vond, zegt hij: ja, mama. Maar de kindjes die gingen duwen niet.

Natuurlijk al whatsapp contact gehad met mijn vader over het hele voorval en toen we bij mijn ouders aankwamen lag er een cadeautje in zijn schoen. Opa was Sinterklaas namelijk tegengekomen en had het verhaal gehoord van een verdrietig jongetje dat aan de kant geduwd werd. Daarom lag er een cadeautje van Sint en zijn pieten om zijn verdriet een beetje te vergeten.

THANKS, PAP.

Wanneer introduceerden jullie de Sint en zijn pieten aan de kinderen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s