Geen dank je wel? Geen worst!

Het blijft een lastig puntje: het opvoeden van je kind. Wat geef je hem of haar precies mee aan normen en waarden? En wat wil je juist niet? Het wordt nog lastiger als de bevolking zich mengt in het opvoeden van jouw kind. Ik bedoel, zij gaan ook met je mee naar huis, laten je kind zien wat hij wel en niet moet doen, worden boos, krijgen knuffels en zorgen ervoor dat hij zijn groenten -al kokhalzend- binnen krijgt. Plus ze lezen voor als hij naar bed moet en hij het liefst tot half negen blijft spelen. Anyhoeeeee…..

Ik moest naar de slager om schnitzels te halen en mijn kind ging mee om ervoor te zorgen dat ik de goede stukken vlees in mijn handen kreeg. Helpen vindt hij het leukste om te doen dus boodschappen doen is een van zijn favo bezigheden. Ik? Not so much. Ik haat het om de auto in te moeten stappen om vervolgens van alles in mijn mandje te tyfen wat ik eigenlijk niet nodig heb, maar het toch haal omdat ik met een lege maag die winkel in stiefel.

Maargoed, de slager stond op het programma. Bij de kassa vroeg de lieve mevrouw aan Jaxx of hij een plakje worst wilde. Natuurlijk zegt hij daar geen nee tegen en knikte met volle overtuiging een “ja”. Zo’n type “ja” die je aan het einde van het winkelcentrum niet kan missen. Hij had er zin in, denk ik zo. Hij pakte het stukje worst aan en wilde het in zijn mond stoppen. Natuurlijk hoorde daar een drietal woorden bij voordat hij naar dat gedeelte over kon. Een simpele “dank je wel.” Ik vroeg hem wat hij dan moest zeggen. Met zijn neus in de lucht keek hij de andere kant op en ik voelde hem al aankomen.

Ik ben namelijk van mening dat als je die simpele woorden niet kunt uitspreken, jij het ook niet verdient om dat op te eten wat je krijgt. Ik pakte het af en gaf het terug aan de mevrouw. Luid gegil en gestamp in de winkel en de mensen die er ook stonden om af te rekenen veroordeelden mij met een luide “nou jaaaaaaaa zeg” en “geef dat kind dat plakje worst.” De mevrouw vroeg zachtjes of ze het worstje weg moest gooien waarop ik het nog eenmaal bij mijn kind probeerde. Tevergeefs. Ik zei dat het worstje weg kon en liep zo de winkel uit. Met een gillend kind achter me aan, dat wel. Oh, en open monden van medeburgers in de slagerij die ik het liefst allemaal de middelvinger gaf.

Afgelopen zaterdag waren we in Bataviastad en gingen we chocolade halen voor mijn moeder. Uiteraard had Jaxx ook het nodige snoepgoed uitgekozen maar dat moest in het zakje blijven. Het meisje aan de kassa zei: “deze moet nu dichtblijven, maar deze is voor jou.”

Ik zuchtte diep en zei: “Wat zeg je dan?”

“DANK. JE. WEL.” (Thank the Lord)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s