Dat mijn kind stikt is mijn grootste nachtmerrie.

Je ziet het weleens in een film of gewoon op het nieuws terwijl je je kopje koffie nuttigt: kindjes die stikken in hun eten of gewoonweg in een snoepje. Ik kijk vol horror naar dat soort ongein en ben zelf meer dan voorzichtig als ik mijn eigen kind iets te eten geef.

Toen hij een stuk jonger was, sneed ik zijn druiven netjes in stukjes. En niet alleen de druiven moesten het ontgelden als het ging om verkrachten van etenswaar. Ik nam met alle voedsel het zekere voor het onzekere en hij kon beter te kleine stukjes eten dan te grote. Zelfs nu betrap ik me er nog op dat ik fruit in kleine stukjes snijd, terwijl hij nu toch echt wel een grote jongen wordt en richting de vier gaat.

Hij gaat naar de opvang en mijn grootste nachtmerrie is dat ik word gebeld met de mededeling dat mijn kind is gestikt in iets. Ik heb het dan ook al meerdere malen gedroomd en dan word ik niet lekker wakker, kan ik je vertellen.

Ik had alles gecoverd, dacht ik. Tot gisteren. We hadden een verjaardag van een van mijn vriendinnetjes en Jaxx was er ook samen met zijn vader. Jaxx was weer zijn leuke zelf (lees: verlegen voor alles en iedereen) maar uiteindelijk kreeg hij toch wel lol met een ander kindje.

Mijn kind is dol op sponscake, dus toen dat werd aangesneden en hij eigenlijk naar huis ging, begon hij te steigeren en mocht hij een stukje meenemen. Hij at lopend. Iets wat van mij normaal echt niet mag en hij had nog steeds lol met het andere kindje die hem achterna rende en hij al lachend richting zijn papa schuifelde om toch naar huis te gaan. Ik stond in de woonkamer toen ik ineens een keiharde “Jenn” hoorde. Sebas stormde met Jaxx de kamer in en ik zag de paniek in zijn ogen. Ik keek van hem naar mijn zoontje die stil was en zijn ogen dicht had. Ik wist dat het niet goed zat en dat er iets vastzat in zijn keel.

Ik duwde hem voorover en sloeg met mijn platte hand tussen zijn schouderbladen van beneden naar boven. Na een aantal goede slagen kwam er een stukje sponscake mee en keek ik naar Jaxx die nog steeds niets was veranderd. En dus ging ik door met wat ik had geleerd. Weer kwam er van alles uit en hij begon te huilen. Goed teken, dacht ik zo. Ik vroeg of hij water wilde drinken en dat wilde hij. Ik kreeg een dikke kus en vrolijk gaf hij zijn sponscake af om weg te gooien en vervolgens door te huppelen. Hij was het alweer vergeten.

Ik? Not so much. Ik raakte daarna pas in paniek en heb huilend in de auto gezeten. Wat ben ik geschrokken van wat er gisteren gebeurde. Stiekem was ik uiteindelijk blij dat ik in de kinderopvang werk en ik een verplichte cursus krijg in EHBO bij kinderen. Weten jullie eigenlijk wat je moet doen als je kindje stikt?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s