What the F.

Mijn zoon is een gezelligheidsdier. Houdt van mensen, kinderen, verjaardagen en andere  evenementen waar veel piepels te vinden zijn. Het liefst speelt hij met alles en iedereen en houdt hij van ervan gekust of geknuffeld te worden door mensen die hij eigenlijk nimmer ziet. Geloofden jullie het riedeltje? Think again.

Ik heb nog nooit zo’n selectief sociaal persoon meegemaakt als mijn eigen kind. Asociaal wil ik absoluut niet zeggen, want het is niet zo dat hij zijn blikken aan niemand gunt. Je moet alleen leuk zijn. Niet te opdringerig, niet te druk, sowieso niet van dezelfde leeftijd maar het liefst ouder zijn (vooral de oudere meisjes doen het goed), niet janken (ik bedoel, hoezo. Heb je jezelf weleens gehoord kleine kakzak?), JE MOET GEEN KAPPER ZIJN en je moet vooral blijven waar je bent. Hoogstwaarschijnlijk vergeet ik nog het een en ander aan de eisen van die kleine schat.

Soms vraag ik mijn ouders hoe ik was als kind. Ik was heel sociaal, gezellig en zelfs een compleet vreemde was niet veilig als ik een ruimte binnenstapte. Iedereen bad tot God, Allah, Buddha of weet ik het wie, dat ik selectief sociaal was. Dat is overigens nog steeds zo, maar dat terzijde. Maar mijn hemel, wat heb ik het soms moeilijk als ik Jaxx mee moet nemen naar een verjaardag of iets dergelijks.

De eerste drie uur (van de vier) zou je haast denken dat ik alleen was verschenen. Mijn kleine jongen kruipt dan het liefst in mij. Of in een gat in de grond. Als die er zou zijn he, hij zat erin. Als je geluk hebt (en met geluk bedoel ik dat je dan een leuk persoon bent) ontpopt hij zich tot de terror-bijna-kleuter die hij thuis ook kan zijn, rommel maken incluis. Met minder geluk heb je een verlegen kind dat niets wil en aan de benen van zijn moer hangt.

Ik doe toch echt mijn best. Ik neem hem overal mee naartoe en dwing hem nog nèt niet te spelen met andere kinderen. Een strenge, doch rechtvaardige blik is veelal voldoende. Maar als ik met hem naar de speeltuin ga omdat meneer van de glijbaan wil, en hij vervolgens als een leipzak achter me gaat staan omdat er kinderen spelen, krijg ik toch echt mijn vraagtekens. Ken je die emoji met allemaal vraagtekens boven zijn hoofd? Zo’n kop kan ik ook hebben. En als ik dan zeg: “je wilde toch van de glijbaan? Ga dan!” en hij met een glazige blik terugkijkt en zegt: “maar mama, je moet de kinderen even weghalen”, dan breekt mijn klomp.

Ik snap best dat het soms fijn is om alleen te spelen. Ik bedoel, dat moet je ook leren natuurlijk. Maar als je allergisch bent voor mensen, heb je toch best een klein probleempje. Zo stonden we laatst in een lift. Hij zat in zijn buggy en er stond nog een stel bij met een kindje dat non-stop aan het huilen was. Jaxx zuchtte keihard, zei “JEEEEMIG” en trok zijn kap met Matrix-snelheid naar beneden. Ik excuseerde me met rode konen en kon niet wachten tot die deuren open gingen. Stiekem omdat ik dat gejank ook niet aan kon, natuurlijk. Maar man, soms wil ik het liefst verdwijnen.

Ik ben ook selectief sociaal. Maar dat ben ik in de loop der jaren geworden en dat is niet altijd zo geweest. De mensen die ik echt niet moet, zullen ook niet denken dat ik ze misschien wel aardig vind. Die ruimte geef ik ze niet.

Maar de volgende keer als ik in de rij moet staan om mijn boodschappen af te rekenen, zal ik Jaxx met glazige ogen aankijken en vragen of hij misschien alle mensen even weg kan toveren. 

Herkennen jullie dit probleem? En hoe gaan jullie hiermee om? Mijn kind wordt namelijk bijna vier en dan moet hij naar school. Ik hou nu mijn hart al vast omdat ik weet hoe hij op andere kinderen kan reageren. Help wanted!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s