Happen naar de baas?

Ik ben gezegend met een makkelijk kind. Hoewel ik altijd vond dat mijn kind toch enigszins ‘moeilijk’ was, weet ik diep vanbinnen dat dit slechts in mijn ogen was. Ik had een huilbaby, vond ik. Nou, ik kan je vertellen. Ik heb ze daarna gezien. Jaxx was in vergelijking met die kinderen een Baby Born. Hij leek wel nep want hij maakte amper geluid.

Hij vindt winkelen leuk en helpt met zelfs met het uitzoeken van nieuw schoeisel. “Mama, vind je die cool? Deze moet je ook even passen.” Man naar mijn hart. Jammer dat-ie niet werkt en ze ook nog even voor me betaalt, maar hey, je kunt niet alles hebben. Als mijn toekomstige vriend het voorbeeld van mijn zoon neemt, zal ik hem never meer laten lopen.

Het boodschappen doen is met hem een genot, tenminste, als hij niet moe is. Hij scoort een pistoletje en wandelt de Appie rond alsof hij de koning is. En helpen? Zeer zeker wel. Hij wil altijd helpen tillen en gooit -geen woord van gelogen- alles op de band. Hij kan het ook nog weleens de andere kant op gooien als hij vindt dat we iets niet nodig hebben, maar over het algemeen weet hij heel goed wat hij moet doen met mijn boodschappen.

Maar nu overkwam mij laatst toch iets geks. Even dacht ik het verkeerd te horen en te zien, maar het was toch echt mijn kleine gek met zijn veel te lange haren. We waren -hoe gezellig, ahum- een dagje naar Kids Playground. Ik kan je vertellen dat ik het na een paar uur wel gezien heb. Dat ik stiekem na tien seconden al liever rechtsomkeert ga, snap je vast als je er ooit een stap binnen hebt gezet. De werknemers lopen er rond in kekke pakjes -Piet piraat en dat soort ongein- en hebben nog lol in wat ze doen ook. Ik zeg je, je had mij af mogen schieten als ik in dergelijke kleding rond moest huppelen op zo’n afschuwelijke plek. Respect. Dat is alles wat ik heb voor die mensen.

Enfin. Ik wilde naar huis. De kerel had gespeeld, tosti’s gegeten, appelsap gedronken, mensen geterroriseerd met ballenbak ballen, dus je begrijpt dat hij de uren van zijn leven had. Ik? Not so much! Toen ik ook maar begon over naar huis gaan, rende hij het hele gebouw door want hij was nog lang niet klaar met spelen. Toen ik hem neerzette op een stoel om zijn schoenen aan te doen, gilde hij alles bij elkaar. Op een manier die ik nog nooit had gehoord. Het was zo’n driftige gil die aanhield als het luchtalarm die eenmaal per maand op maandag loeit. Jaxx dacht waarschijnlijk dat ik zou stoppen als hij maar hard genoeg gilde, maar deze moer is immuun voor geschreeuw en gejank. Binnen no-time had ik zijn schoenen aan en gaf hem de keuze zelf naar buiten te lopen of getild te worden. Raad wie er buiten op zoek ging naar bloemen op zijn Adidasjes?

Ha! Happy Sunday!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s