Help, mijn kind is een dief.

Ik ben een kei in het niet nakomen van mijn afspraken. Zo las ik “Babe, you got this” waarin stond dat je doelen voor jezelf moest opstellen om ook maar in de buurt te komen van tevredenheid. Die doelen moesten niet te hoog gegrepen zijn, want, keiharde kans op mislukking. Een van mijn doelen was dat ik wekelijks, wat zeg ik, toch wel meerdere malen per week zou gaan schrijven. Zelfs die bal kon ik niet hooghouden. Nu ben ik sowieso niet zo’n ster in het hooghouden van ballen, maar dat terzijde.

Nu is er in een aantal maanden tijd wel het een en ander gebeurd -persoonlijke shit, weet je- waardoor het schrijven op een laag pitje is komen te staan. Toch blijven die doelen rondspoken in mijn hoofd en vind ik dat ik het toch weer moet proberen. Dus, ik ben back en hoop de lezers weer af en toe een glimlach te bezorgen met mijn grappen en grollen.

Enfin. Laat ik de kop van mijn verhaal toelichten. Ik doe het eigenlijk liever niet, maar ook hierin zal ik vast en zeker niet de enige zijn. Mochten jullie na het lezen van dit stuk tips and tricks hebben, hou je dan ook zeker niet in en help a girl out.

Jaxx houdt van bakkies doen in de H to the ema. Dat het hem vooral gaat om het rondrennen in die shit winkel en zich te verstoppen voor yours truly, wist ik natuurlijk al voordat hij ook maar opperde dat hij naar de Hema wilde. Reken maar dat die kleine Satan niet reageert als je hem roept in de winkel. Het grappige is wel dat hij eigenlijk nooit ver weg loopt. Want oh wee als hij je kwijtraakt. Dan verandert zijn stoere hoge stemmetje in het gekakel van een kip die in paniek is omdat hij weet dat hij kapot wordt gemaakt.

Ik hou natuurlijk ook gewoon van die winkel. Alle prularia die er te vinden is. Je hebt nooit iets nodig, maar eindigt altijd met iets in je winkelmandje. Dat Jaxx datzelfde gevoel ook zou hebben, maar dan zonder te betalen, wist ik niet.

Na mijn rondje dorp, moesten we nog boodschappen doen. So we did. Terwijl ik mijn mandje volgooide met nog meer onnodige shit, hoorde ik Jaxx ineens roepen: “Mama, tadaaaaaaaaaaaaaa.” Op dat moment toverde hij uit allebei zijn jaszakken een rolletje washi-tape in kekke kleuren. Even drong het niet tot me door dat ik een kleine dief aan het opvoeden ben, maar al gauw wist ik dat het niet uit de supermarkt kwam. Ik keek op de rolletjes en zag “Hema” staan. Ja. Hij had gestolen, mijn kleine onschuldige baby is een dief. En wat voor een. Ik heb het op dat moment echt niet doorgehad. Hij zou een kei zijn in zakkenrollen, dat weet ik zeker.

Ik heb hem uitgelegd dat als je iets graag wil hebben, je dat niet zomaar mee mag nemen. Dat je daar centjes voor moet betalen, omdat het anders heel stout is. Ja, Godsamme, hoe leg je een kind van twee uit dat hij in plaats van Washi-tape waar geen hond iets mee kan, die mooie kleur lippenstift moet gappen?!

Volgens mij snapte hij wel wat ik bedoelde, want gisteren in de dierentuin pakte hij een dino en zei hij: “Mama, ik wil deze. Mag ik centjes?”

That’s my boy!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s