Held op Toeta sokken

Jaxx is niet zo’n held. Dat is-ie nooit geweest ook. Aan ‘nieuwe’ mensen moet hij enorm wennen en ook mijn vriendinnen moeten het soms ontgelden. Mijn kind kan rustig zeggen dat “die weg moet” omdat hij er even geen zin in heeft.

Hij loopt liever met een grote boog om drukke kinderen heen. Iemand die all in zijn face zit, zal de meest onaardige blikken krijgen die mijn kind op kan zetten. Een Ballorig of Kids Playground hoef ik dan ook niet in mijn hoofd te halen op piekuren. De kans dat Jaxx lekker gaat spelen is dan nihil en dus zonde van mijn knaken.

Maar ook als het rustig is, kan het te druk zijn voor mijn held op zijn Toeta sokken. (Toeta is nog steeds Mickey Mouse. Vorig jaar kon hij nog geen Toodles zeggen a.k.a personage uit Mickey Mouse Clubhouse en dat is erin gebleven) Zo waren wij bij Ballorig in Lelystad. Voor de kleinere kinderen niet heel handig want de opstapjes zijn heel hoog. Als je als moeder zijnde niet de lul wil zijn, zorg dan dat je kind het gedeelte voor de ‘grotere’ koters niet in het vizier krijgt. 

Enfin. Er kwam een kindje binnen en ik zag in mijn ooghoek dat mijn eigen held al achter de bank kroop waar we op zaten. Ik bedoel, dat kind kwam binnen met alle toeters en bellen. Als-ie onderaan de Mont Blanc had gestaan, had-ie zeker een tweetal lawines opgeroepen met zijn geschreeuw. Ik kreeg er al koppijn van, dus laat staan wat Jaxx had moeten voelen. Maar hij moest hem niet, dat kind. En zijn moeder maar proberen bff’s te  creëren van de twee kiddo’s. Ik wist bij voorbaat al dat ze nooit zou slagen en Jaxx bevestigde mijn gevoel keer op keer als hij met gejammer terug kwam rennen omdat dat kind weer achter hem aanrende om te spelen. Heerlijk om te zien dat hij zo op zn moer lijkt, haha. Ik bedoel, als ik iemand niet moet verstop ik me ook achter de bank, snap je. 

Maar wat hij afgelopen maandag deed op schooltje, zorgde toch voor een grijns op mijn gezicht en ik kan het verhaal dan ook vertellen aan iedereen die het horen wil. Jaxx heeft een vriendje op school, Hidde, en mijn fotoboeken in de app liegen er niet om. Samen op een stoel zitten, naar elkaar gillen van vreugde en een lach van oor tot oor als ze elkaar even niet hebben gezien. Ze doen bijna alles samen en hoe rustig hij thuis ook is, met Hidde kan hij best ondeugend zijn als ik zijn juffies moet geloven. Maar zijn billenmaat werd aangevallen afgelopen maandag. Als er iets is waar Jaxx niet van houdt, is het geweld. Hij rent dan ook het liefst linea recta de andere kant op. Maar wat deed mijn zoon?! Hij ging voor zijn vriend staan en schreeuwde: “NEEEEEE! HOU OP! DAT MAG NIET.” Ha. Dat deed-ie dus echt he. En dat met zijn Toeta sokken aan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s