Doe toch normaal, joh.

Mijn kind. Het meest voorbeeldige joch dat er is, althans, dat dacht ik. Niets is minder waar. Hij wordt een boef en dan bedoel ik een échte.

Zo gingen wij een dagje naar onze mooie hoofdstad. Ik had hem een dag vol vertier beloofd, dus dat is wat-ie kreeg. Bal-lorig stond op de planning en ik moest me er mentaal op voorbereiden. Ik bedoel, die tunnels en gangen zijn nu niet heel bevordelijk voor de knietjes. En die van mij vinden het al he-le-maal niet fijn. Lees: vergroeiing en enge dingen op mijn linkerpoot. Maargoed, er achteraan mocht ik. Gelukkig was ik niet alleen en waren mn broertje en zijn vriendin ook meerdere malen de sjaak. Hij vond het heerlijk. De ballenbak was natuurlijk favoriet. Geef hem een springkussen en hij is de hele ochtend zoet. Oververhit liepen we terug naar de auto en viel hij in slaap. Rust in de tent. Mama blij.

De stad was een uitdaging an sich. Ten eerste is een buggy met te kleine wielen een hel als je over die scheve koppelsteentjes op de Dam moet sjokken. Dan helpt het geen sier dat het een buggy is van Mini. Maar ja, ik moest en ik zou dat ding weer hebben, he. Dan krijg je een negatieve Karma van heb-ik-jou-daar. Hoe vaak ik met een ander merk in mijn handen heb gestaan tijdens mijn zwangerschap en uiteindelijk weer bij Mini terechtkwam, kan ik niet meer op twee handen tellen. En ik heb het geweten. Zand? No go! Steden tripjes en vakanties daarentegen gingen best aardig met dat ding. Als je verdomme niet naar het strand ging.

Amsterdam dan weer wat minder. Gelukkig zijn de winkelstraten anders aangelegd en stond ik alleen op de Dam te stuntelen als een beginner. Rookie eersteklas.

Bovendien wil meneer natuurlijk niet de gehele rit in zijn Porsche, ehh Mini onder de kinderwagens plaatsnemen. Welnee. Het liefst loopt-ie zelf en dan ook nog eens liever een andere kant op dan dat jij in gedachten hebt. Hij zal dat dan ook protesterend ten gehore brengen. Hoe vaak ik “NEEEEEEEE mama, deze kant op” heb gehoord die dag?

En eten? Als het geen pannenkoeken, broodjes, Olvarit potjes (GAT-VER) of patatjes zijn, mot-ie het niet. Vapiano was dan ook zonde van mijn duiten. Natuurlijk had ik ‘the usual’: pasta Carbonara. Heb je die nog nooit geproefd in deze goddelijke vreetschuur? Doe het! Jaxx had een pizza Margherita. Als je dacht dat de meest simpele pizza niet ontleed kon worden, dacht je dat toch even een potje verkeerd. Alles ging eraf totdat er deeg overbleef. En er wat van zeggen? Dat hoefde ik zeker niet te proberen. Ik herken mijzelf enigszins in zijn eetgedrag. Ik at ook niets en zeurde al dat ik het niet lustte als ik er nog geen hap van geproefd had. Dus ik neem hem ook niets kwalijk. Toch wil ik dat hij iets beter gaat eten dus heb ik hem vis en groenten voorgeschoteld vandaag. Ik kreeg een keiharde “dat lust ik niet” maar eten? Dat deed-ie.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s