Tapas, paëlla en zwaar geschut

Het stond al even gepland: onze trip naar Barcelona. Ik had Jaxx zowaar enthousiast gekregen om zónder zijn vader ergens naartoe te bewegen en zelf was ik ook best extatisch. Mijn broertje woont nu al zo’n halfjaar in de stad en ik was er nog nooit geweest. Win win in je face. Twee vliegen in één keiharde klap, met de platte hand. 

De reis stond gepland voor vrijdag 18 augustus en stiekem had ik mijn koffer de afgelopen tijd al tienmaal ingepakt. Dat ik uiteindelijk mijn koffer de avond voor vertrek in paniek -onder toeziend oog van mijn hoogzwangere bestie- moest inpakken, had zelfs ik niet verwacht. En dat ik verdomme haar bevalling óók nog eens zou gaan missen, had ik voorspeld, maar is niet leuk als het daadwerkelijk uitkomt. Maar goed, 18 augustus. De avond ervoor kreeg ik van mijn broertje een app. Een rare. Iets over de Ramblas en een bestelbusje. 

Toen hij een bijbehorend filmpje stuurde, begon het langzaam te dagen. Of het een aanslag was, wist hij op dat moment niet. Het was immers nét gebeurd. Maar de beelden waren heftig. Gelukkig moest mijn broertje op zijn werk blijven tot het rustiger was, maar man, wat maakte ik me zorgen. Wat voelde ik me machteloos. Al die mensen die midden op de Ramblas lagen, de een was er nog slechter aan toe dan de ander. Langzaam kwam het nieuws ook Nederland binnen. Evenals de heftige beelden. Ik heb stilletjes voor de televisie gezeten met mijn hand voor de mond. 

Misschien dat dat ervoor zorgde dat mijn koffer het liefst terug de kast in ging, maar van inpakken kwam weinig terecht. Wilde ik nog wel naar Barcelona? Moest ik Jaxx wel meenemen? Al die twijfels. Uiteindelijk heb ik besloten tóch te gaan. 

Dag 1:

Vooral uit de buurt gebleven van de Ramblas. Het was overal erg rustig maar daarom niet minder gezellig. Iets meer agenten met zwaar geschut. Is het je al eens opgevallen dat er maar een dude met een heftig ding in zijn handen staat en de rest het moet doen met een kleine jongen? Let er maar eens op. We waren er al om 9u en inchecken kon pas om half 2, niet heel handig als je met een peuter reist. Nu was hij maddafakking chill, dus ik had geen problemen. Top kind. Gelukkig konden we onze koffers al wel af geven, dus dat was helemaal goed geregeld. Puntje voor Blanca guesthouse, bitches. 

Na het opfrissen zochten we Jarcka op. Das mn schoonzusje, voor diegenen die denken? Huh? Jarcka? Hoe spreek je dat uit? QUE? Zij liet ons wat winkelstraten zien en ’s avonds voegde Jarmo zich bij ons om een lekker hapje te schranzen. 

Dag 2: 

Mijn droom ging in vervulling. Nou, nog niet echt. Want die gaat pas in vervulling als ik vooraan zit bij een wedstrijdje Barca – Real, maar goed. Camp Nou! Ik kon er de avond ervoor bijna niet van slapen. Nu ja, het keiharde snurken van mn paps droeg ook zijn steentje bij. Maar laten we het erop houden dat ik rete zenuwachtig was. En wauw, wat was dit machtig mooi. Wat een stadion. Wat een geschiedenis. En ik? Ik stond daar ein-de-lijk binnen. En mijn kind zou mijn kind niet zijn als-ie de hele tijd “Messi” schreeuwde. Ook het woordje “wauw” kwam redelijk vaak uit dat kleine mondje. Dit was één van de dingen waar ik ontzettend naar uitkeek. 

Een bezoekje aan park Güell kon uiteraard niet uitblijven. Ook dit is met een peuter een beste uitdaging. Ik bedoel, naar boven gaat meer dan prima met een kinderwagen. Er zijn immers roltrappen. Terug is een ander verhaal, want de roltrappen gaan alleen om-f*cking-hoog. Dus die kinderwagen? Die moet je tillen, tenzij je hem de afgrond in wil duwen. En nu kan ik mij haast niet voorstellen dat jij er, net als ik, nog nooit geweest bent. Maar dit park is zéker de moeite waard. 

Dag 3: 

Weet ik veel wat we die dag hebben gedaan. Het zal vast en zeker topshit geweest zijn. Ik haat dagboeken en ellenlange verhalen. Of wacht, we zijn naar het strand geweest! En nee, we hebben geen cocktails gedronken die vol zaten met de e. coli-bacterie. Plus, happy kid omdat hij voor het eerst in zijn leven met de trein (Metro, ssssst) mocht. Dat bekkie. Geweldig om te zien. 


Dag 4: 

Was een dag om te hoppen. Er zijn twee organisaties die de tour organiseren. Wij vonden Bus Turístic zeker de moeite waard. Je betaalt voor een kaartje 27 eurootjes per persoon. En dan kun je de gehele dag hoppen op alle lijnen. Bus Turístic heeft drie kleuren: een groene, een rode en een blauwe route. Ideaal om alle bezienswaardigheden te bezoeken. Vandaag wilden we wel de Ramblas af lopen. En man, wat was dat indrukwekkend. Al die bloemen. Al die mensen die even stilstonden bij de ramp die zich een aantal dagen geleden had voltrokken. Maar natuurlijk gaat het toeristische ook gewoon door. Dus de vogelfluitjes, Gucci tasjes en neppe voetbaltenuetjes gingen ook weer als warme broodjes. 


Dag 5: 

Tijd om terug te gaan naar Nederland. Wat een stad. Wat een indrukken. Wat een schransfestijn. Ik heb genoeg tapas en Paëlla gezien voor het komende jaar. En mn broertje? Die komt gelukkig volgende maand weer naar huis. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s