Het is een fase, my ass. 

Het is een fase. Dit krijg ik altijd te horen als ik met een bepaalde situatie te dealen krijg. Het is een zin die ik liever niet hoor, want alles schijnt in fases te gaan! De laatste keer dat ik het checkte bij m’n eigen moeder, kampt zij ook nog met die zogenaamde fases als het gaat om haar eigen kinderen. En die zijn toch echt al soort van volwassen. Gelukkig heb ik het boek “Oei, ik groei”, want zonder dat boek had ik me allang te pletter laten vallen, ik zeg het je. 

De fase “NEE” is al even daar. Op alles zegt meneer de drie letters en het maakt mij af en toe gek. Ik bedoel, kom op kind, volgens mij was jij je vocabulaire toch echt aan het uitbreiden en kon jij ook al in volzinnen communiceren. Dus cut the crap, heel gauw. Het valt me nog mee dat hij geen “nee” schreeuwt als ik hem een koekje aanbied. Zo’n varken is het dan ook wel weer. 

En dan hebben we sinds kort iets nieuws. Dit geintje vind ik wat minder leuk. En waar hij het vandaan heeft? Joost mag het weten. Ik weet niet welk ander kind zulke debiele streken uithaalt. Zo zijn wij op het moment in Centerparcs. Het is geen Ibiza, daar ben ik me van bewust. Maar hier hebben ze ook palmbomen. In het zwembad. Half dode, dat wel. Maar hey, ogen dicht en je waant je in een zonnig oord. ALS JE VERDOMME DIE KINDEREN NIET ZOU HOREN GILLEN. 

Enfin. Mijn kind is een papa’s kindje. Hoe dat komt? Ik heb geen idee, want ik ben toch écht de leukste van de twee. Nu wilde zijn papa gisteren zelf van de glijbaan, wat betekende dat Jaxx het even met mij moest doen. Hij was heerlijk aan het spelen en de glijbaan was ook niet veilig. Het zwembad zat vol met ouders die hun kroost probeerden te entertainen. Ja, ik was ook zo’n ouder want je begrijpt, ik moest mezelf onmisbaar maken. Toen ik hem op wilde tillen begon hij me toch te schreeuwen. En dan heb ik het niet over een gil, of iets dergelijks. Nee. Oh, nee. Meneer durfde het in z’n botte kop te halen “HELP” te schreeuwen. Wat stond ik een potje voor lul. Ik wilde bijna iedere starende ouder een geruststellende zin toespreken. Iets in de trant van: “ehhhh, ik ben zijn moeder, echt waar.” Maar gelukkig kwam vader op tijd terug om de situatie te redden. 

Je ouders slaan, dat is ook zo’n leuke. En waar leren ze dat? Ik bedoel, ik doe niet aan slaan dus bij mij kan hij het absoluut niet hebben afgekeken. Als Mr. Jaxx iets niet mag, gaat zijn reactie gepaard met wilde maaibewegingen. Als je hem op dat moment in je handen hebt, richt hij gewoon vol op je beck. En hard. Dit is iets waar ik echt niet oke mee ben. Nu heb je van die ouders die duizend keer zeggen dat het pijn doet en dito aantal keren waarschuwen. Helaas ben je bij mij aan het verkeerde adres als je me in het gezicht slaat. Nu vind ik dat je je kinderen absoluut niet mag slaan, maar als je het hebt over het voelen van pijn? Dat zul je met woorden niet bereiken. Dus heb ik het terug gedaan. Niet hard, maar van mij mocht hij best even schrikken en zal hij voortaan wel 10x nadenken voordat hij me nog een keer slaat. 

Maar joh, het zijn fases. En nu ga ik de jongen eerst leren dat hij zijn moeder niet voor lul mag zetten. Happy friday, you all! 

Een gedachte over “Het is een fase, my ass. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s