Pillen slikken? Hell no! 

Het begon bij mij al op vroege leeftijd. Wij gingen namelijk weleens naar het buitenland omdat paps bij KLM werkte. Hoewel ik een voorbeeldig kind was in het vliegtuig -ik bedoel, sommige kinderen spoel je liever door die keiharde luchtsluis in het toilet, want man, wat kunnen die janken-, was het een heel ander verhaal als ik bijbehorende medicatie moest slikken. 

Dan heb ik het over pillen die horen bij verre reizen. Met zwaar gegil gingen die dingen naar binnen. Of niet. Het is maar net hoe je het bekijkt. Mijn moeder probeerde het zo goed mogelijk te doen, en omdat ik als klein kind best een slokje koffie lustte, besloot ze m’n Malariapillen daar doorheen te gooien. Koffie was toch bitter, dus dat zou ik nooit merken. En dat was waar. Totdat ik met bloedeigen ogen zag dat ze me verraadde, drogeerde met die gore troep. Ik heb vanaf dat moment niet eens meer gekeken naar het bruine goedje. En die pillen? Die kon ze wat mij betreft ergens steken waar de zon niet scheen. Jammer voor mij moesten ze gewoon geslikt worden, dus met een arsenaal aan zelfverdedigingstechnieken, probeerde ik dat tegen te gaan. Kokhalzen, wegslaan, gillen, huilen, de kraanvogel: ik heb het allemaal gedaan. Hielp geen sier, natuurlijk. 

We zijn nu een aantal jaren verder. En nog steeds ben ik geen held in het slikken van pillen. Ik slik bij voorkeur ibuprofen, want dat is ten eerste niet bitter -lees: m’n ritueel is zo erg dat een paracetamol in m’n mond uit elkaar zou brokkelen, zo lang houd ik hem erin-, en ten tweede lijkt het op een smartie. Win win. Maar ook dit gaat gepaard met een bepaalde volgorde. Allereerst moet ik een klein slokje water in m’n mond hebben, gaat die pil erbij en vervolgens blijft-ie daar een halfuur lang. Totdat ik mezelf heb voorbereid in het doorslikken van dat ding. 

Na mijn keizersnede werd de pijn opgevangen met, natuurlijk, ibuprofen en paracetamol. Laat die laatste nou het hoofdgerecht zijn geweest, driemaal per dag. En niet een pilletje per keer, oh nee. Het waren er twee. Twee pillen die ik niet kon slikken. Ik kreeg het er Spaans benauwd van en hoewel ik zetpillen de horror vind, had ik liever dat dan twee van die witte vriendjes. Uiteindelijk moest ik ze toch innemen, wat voornamelijk in combinatie ging met een pak vanille vla, op advies van de zusters. Ik voelde me direct weer een kind van 6, maar dat kon mij op dat moment niets schelen. Dit werkte voor mij, punt. Wat zullen ze me achter de schermen hebben uitgelachen. Voordat ze m’n kamer binnenliepen eerst even de slappe lach met z’n tweeën. Tenminste, dat is iets wat ik zou doen met een patiënt als mijzelf. 

Nu moest ik een tijdje terug een antibiotica kuurtje hebben. En ik wist dat er pillen bij zaten. En de grootte, ik kan er niet eens iets over zeggen. Vijf dagen lang, twee van die dingen op een dag, de hel op aarde, voor mij. Toch is het me gelukt die blauw met gele rakkers in te nemen. Niet zonder slag of stoot, maar hey, fuck it. 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s