Speenvarkens en nagelschaartjes 

Vooraf wil ik even zeggen dat er geen kind gewond is geraakt door het volgende ritueel. En ook dat ik niet zomaar z’n voeten vastpak en als een randdebiel met een heggenschaar z’n nagels weg snoei. O, ja. Ik heb de klus ook al in z’n slaap geprobeerd te klaren. Dikke “NO, NO” voor mij, want mijn kind wordt gewoon wakker als ik ook maar probeer te ademen in zijn aura. 

Een hels gekrijs omdat je nagels geknipt worden. Mr. Jaxx is een kampioen in speenvarken imiteren op het moment dat ik met een nagelschaartje aan kom lopen. Nee, ik lieg. Nageltjes knippen kan best bij dit gekke figuur, maar dan alleen de handen. Zonder moeite raus ik het schaartje langs alle tien de kleine, dikke vingers. Hij zit zelfs een beetje stoer -onderuit gezakt en hand uitstekend- op de stoel als ik bezig ben. Daar ben ik allang blij om, maar in m’n hoofd ben ik op zo’n moment al bij z’n voeten beland. Ik wéét namelijk dat dat niet zonder slag of stoot gaat. 

Een kaartje met “wie/wat ben ik” hoeft hij dan ook echt niet op z’n voorhoofd te plakken. Je kunt in Tokio prima horen wat hij op dat moment imiteert. Een rasecht speenvarken dat door het bos rent voor z’n miezerige leven. Zo’n geluid komt er uit een ventje van amper 90cm lang, op het moment dat mijn nagelschaartje richting z’n voeten gaat. Uitleggen dat dit hetzelfde is als bij z’n handjes? Hele knappe dame die dat op zo’n moment over kan brengen. Het gekrijs gaat gepaard met wegtrekken en bedekken van z’n voeten. Alsof dát iets uit zal halen. 

Hij heeft alleen de pech dat ik z’n moeder ben. Ik laat me namelijk niet tegenhouden door dat slechte gtst acteerwerk. Die tranen en dat geschreeuw geven iets anders aan, maar Jaxx is een bedreven perser, daar ben ik al een tijdje achter. 

Het zweet breekt overal uit als ik hem weer eens in de houdgreep moet nemen. Het is dan ook echt geen pretje om te doen, moet ik eerlijk toegeven. Toch moeten zijn nagels eens in de zoveel tijd geknipt worden. Dus ja, het is op zo’n moment dan gewoon een kwestie van doen. En als ik dan eindelijk klaar ben en hij z’n snot en tranen aan z’n kleding heeft gesmeerd -dank je wel, goor kind- zegt hij: “goed hè, mama? Nu, koekje.” 

Gooz, jij gaat de oorlog nooit winnen! Maar hier heb je een koekje…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s