Mijn eigen Mega Mindy

Irritant vond ik het: de goedbedoelde adviezen van mijn moeder als ik zelf niet uit mijn issues kwam. Vooral in m’n puberteit had ik een level onuitstaanbaar k*t kind bereikt, daar zeg je “U” tegen. Uitdagen, zeuren, schreeuwen, schelden. Mijn ouders hebben wat te verduren gehad. Van uitgaan moest ik niets hebben, dus hé, zo moeilijk hadden ze het niet, vond ik. De deur ging gewoon op slot als ik twee minuten na afgesproken tijd aan kwam kakken. Ik bedoel, hoezo? En ik was altijd de lul. Ik zag het al als ik de straat in kwam fietsen en de buitenlamp op standje nul stond. Het was feest. M’n vader, Moluks van oorsprong, had de leiding genomen. Lamp uit, deur op de haak. De lul was ik, als ik aan zou bellen dan, hè. Dat wist ik. Dus dat deed ik nooit. 

Dankzij mijn oom had ik als een van de eersten een mobiele telefoon. Gevalletje SMEG in je handen, maar joh. Ik was de shit. Ik belde in noodsituaties (lees: m’n vader had me buitengesloten) altijd m’n moeder. Hoe vaak zij mijn ass heeft gered kan ik niet meer tellen op één hand. Ruzie met m’n pa? Mama was mijn Mega Mindy, elke keer weer. Waarom ze het telkens voor me opnam, snap ik niet. Ik denk dat het iets met liefde te maken heeft. 

Ik kon bloed zuigen, daar valt een kamer vol muggen bij in het niet. Helemaal bij mijn vader had ik merendeel succes. En m’n broertjes waren sowieso elke dag keihard de Sjaak. Wat was ik een vals wicht. En nog hielpen zowel m’n vader als m’n broertjes mij om 6uur in de ochtend met m’n krantenwijk. Het moet iets met liefde zijn geweest, want ik had mij zeker een middelvinger gegeven.  

Spullen raakte ik met gemak kwijt, schreeuwde het hele huis bij elkaar, gaf iedereen de schuld en kon het al helemaal niet waarderen als m’n moeder er na een aantal cruciale minuten mee aan kwam lopen. Ik bedoel, hoe kan ik het hele huis op z’n kop hebben gezet zonder resultaat? En zij zet amper een paar stappen en ze heeft het vermiste voorwerp in haar handen.

Nu doet mijn kleine jongen soms dingen waar je wenkbrauw van overeind gaat staan en luisteren? Ho maar! Bij een waarschuwing kijkt hij mij aan alsof ik Nienke ben van Zappelin, irritant dus. Dat hij haar he-le-maal het einde vindt kan ik zo niet hebben. Maar goed. Uiteindelijk doet hij tóch wat hij juist niet mag doen. Op dat moment zou hij wensen dat ik Nienke was die in joggingpak loopt te springen met Zappelin Go. Maar helaas, mama is dan iets minder leuk dan die trien. 

Soms hoor ik mijn moeder in de dingen die ik zeg, de waarschuwingen die ik geef en de oplossingen die ik bedenk. Ik vind zelfs spullen die voor de rest hier in huis onvindbaar zijn. Langzaam begin ik het door te krijgen: mama had altijd gelijk. En ik? Ik hoop zo dat mijn kind niet op zijn moeder lijkt… 

Een gedachte over “Mijn eigen Mega Mindy

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s