Zeik kinderen en janken om niks

Jaxx is er eentje aan het worden. En ik zeg dit heus niet voor de lol: een jankerd. Hij kan al he-le-maal uit zijn plaat gaan als zijn veter los zit. Ik ben al een keertje boos geworden na zo’n helse bui en hij weet inmiddels dat hij niet zo nep bij mij hoeft te doen. Ik bedoel, je mag solliciteren bij GTST als je groot genoeg bent. Zo slecht is zijn acteerspel namelijk. En dan dat pruillipje als ik hem terechtwijs. Afschuwelijk. Hij verandert langzaam in zo’n kind wat ik irritant vind. En sorry, daar kan ik niet altijd even goed mee omgaan. Helemaal als hij huilt om het feit dat hij iets niet mag.

Zoals de meesten van jullie -in ieder geval de mensen die mij volgen op Instagram- wel weten, houdt deze man van foto’s. Of dit komt omdat ik het al doe vanaf dat hij praktisch uit mijn buik is gesneden? Ik heb geen idee. Maar hij vindt het leuk. Of nu ja, meestal. Hij kan het namelijk ook heel goed aangeven als hij er geen zin in heeft. Dit gaat meestal gepaard met fiks geschreeuw en zijn geboortevlek die vuurrood wordt. Het litteken van Harry Potter is er serieus niets bij. Ik hoef dan ook echt niets te proberen met iets wat op een fototoestel lijkt. Vandaag had hij zo’n moment en wel op de opvang. Nu vindt hij het al niet al te leuk om er naartoe te moeten, maar dat even terzijde. Zijn juffie zegt dat het prima gaat als ik de deur achter mij dichttrek. Ik moet haar daarom maar op haar woord geloven.

Maar vandaag dus. De schoolfotograaf op de opvang. Ik hoopte, en bijna hardop, dat alles goed zou gaan. Want als hij bij mij soms al niet op de foto wil, hoe zal dat dan gaan bij een compleet vreemde? Het enige wat ik kon doen was afwachten. Het begon al bij het binnen brengen. Hij zei al: “mama deken?” Ja kut, die ben ik uit alle haast dus compleet vergeten. Wel weet ik precies waar hij ligt, maar hey, daar hebben we nu niks aan. Ik moest hem tillen, want ja, zelf lopen naar een plek waar je eigenlijk niet wil zijn, dat is een brug te ver.

Ik bracht hem naar zijn groep, hij huilde even, maar dat was snel over. Ik liep naar de ruimte waar ik op Jaxx mocht wachten, en hoorde op de achtergrond die fotograaf bezig. Hij zei overdreven dingen als “heb je nou een scheetje gelaten?” en “zie ik nou een lachje?” en dacht alleen maar: oh shit, deze man gaat Jaxxie niet waarderen. Ik was aan het wachten en ik hoorde gegil. Maar letterlijk gegil uit The Walking Dead. Als er eentje kapot gaat, zeg maar. Ik wist gelijk dat het mijn kind was en ik schaamde me een beetje. Ik nam hem over van zijn juffie en hij was gelijk stil. Waarom moest ik me eigenlijk schamen? Het is ook nogal wat dat je van alles ‘moet’ op een leeftijd van anderhalf. Natuurlijk heeft hij daar niet altijd zin in. En ik ga hem al helemaal niet dwingen iets te doen wat hij niet wil.

Toen ik zei dat we weer naar huis gingen had hij ineens weer praatjes voor tien. Zwaaien naar alle leidsters en zelfs even naar de fotograaf. Maar op de foto? Hell no!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s