Avondeten? Hoezo!

Het is een fase. Dit zijn woorden die ik vaak hoor van vrienden, kennissen, of nu ja, eigenlijk iedereen met kinderen. Hier in huis hebben we nu de fase “ik-eet- geen-avondeten”. Allemaal leuk en aardig, maar die verrekte Olvarit potjes gaan er daarentegen in als zoete koek. Maar ik wil de man mee laten eten met ons, zoals hij eerder zonodig wilde.

Toen sloeg hij de bordjes, gevuld met Olvarit prut praktisch uit m’n handen. Langzaam gingen die tengeltjes daarna richting mijn bord -ik haat het als iemand aan mijn eten komt, al was het de koningin- en grist-ie zo m’n maaltje eraf. Ik dacht dus dat hij eraan toe was om met de ‘grote mensen’ mee te doen. Dat ik 1.20m ben, laten we even achterwege. Niks geen groot mens. Eerder een dwerg, rechtstreeks uit de Efteling gelopen.

Enfin, mee eten aan de grote mensentafel in een kinderstoel van Ikea. Dat mag van mij zelfs met z’n vingers. En dan mag je heel wat, weet je, want ik sta altijd met doekjes in m’n handen. Stel je voor, er wordt iets vies. Maar hij eet niets als het niet uit het bekende potje komt. Z’n mond gaat stijf op elkaar en hij schudt hevig van links naar rechts. En dat herhaalt hij zo’n honderd keer. Idioot.

Dwingen schijnt niet te helpen, zegt Google heel stellig. En m’n vriend vindt me een telefoonverslaafde. (Hey weet je, anders zoek je zelf op hoe je je kind laat eten maat) Ik heb veel tips voorbij zien komen. Van mensen die hun kids geen toetje geven als ze het bordje niet leeg eten tot ouders die complete bouwwerken voorschotelen, dikke verhaallijn incluis. Waar ze de tijd vandaan halen om van eten een kunstwerk te maken? Joost mag het weten, maar ik ben gekke Henkie niet, he. Plus, hoe moet ik m’n kinderen zo leren dat ze niet mogen spelen met eten?! Ha! Dat dus.

En toen hadden we daar de ijsblokjes techniek. Naar het schijnt moeten kinderen soms wel 13 keer proeven om aan een smaak te wennen. Prima. Daar ben ik nu mee begonnen. Alle dingen die hij niet lekker vindt, heb ik ingevroren in een vormpje. Naast ons normale avondeten, mag hij dan ook iets proeven wat hij niet zo lekker vindt. Ik bedoel, dan wennen we toch elke dag aan spruiten, kind? En anders mot je maar gewoon eten wat de pot schaft.

Nee, even zonder dollen. Het is best lastig. Tenminste, ik vind het knap lastig. Hebben jullie dat probleem ook? Of gehad? Hebben jullie tips om kinderen ’s avonds goed te laten eten? Want ik vertik het om nog langer Olvarit te sponsoren.

Een gedachte over “Avondeten? Hoezo!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s