Mijn kind is Oost-Indisch doof

Nanny Jo. Doctor Phil, for that matter. Ik heb hulp nodig, serieuze hulp. Hoewel ik een ontzettend makkelijk kind heb, thank God for that, want ik zie ze anders, vind ik dat opvoeden -nog steeds- een knap lastig puntje.

Schreef ik eerder over het feit dat ik het moeilijk vind om het ‘opvoeden’ te beginnen, nu begint het volhouden, ofwel, consequent blijven. De hele meneer begint streken te krijgen, en niet zo’n beetje ook. Het begon heel onschuldig, met mijn iPhone. Op Netflix heb je filmpjes, om je kinderen rustig te houden. En ja, daar maak ik mij ook weleens schuldig aan. Soms kun je niet anders, weet je. Maar Netflix. En een kind die je telefoon zelf vast wil houden. Die combinatie is gedoemd te mislukken. Bij mij dan he. Hij heeft het ronde knopje onder op m’n iPhone ontdekt. En dan voornamelijk de aandacht die hij erdoor krijgt. Want ik start Mickey Mouse club -jawel-, hij is blij en zit aandachtig te kijken. Maar vervolgens gaat die vinger naar de homebutton en hoor ik daarna “oh neeeeeeeeeeee.” Natuurlijk moet je het filmpje daarna opnieuw opstarten. En dat tig keer. En oh, wee als je het niet doet. Want dat heb ik natuurlijk ook al geprobeerd. Dan barst de hel los. Soms laat ik dat gebeuren en leg de telefoon weg en leg uit waarom ik dat nu precies doe. Maar soms, heel soms, heb ik geen puf om het aan te gaan. Oeps.

En dan hebben we de “neeeeeeeeeeee.” Hij komt netjes naar me toe om te vertellen dat hij ‘bah’ heeft gedaan maar gilt vervolgens bovenstaande n met heel veel e’s als ik zeg dat ik z’n luier ga doen. Dus. Dat gaat dan gepaard met gebrul, heerlijk op de vroege ochtend.

Bovendien is hij soms, heel soms, gewoon stout, met hoofdletters, en dat wéét-ie verdomme ook. Want als je hem aanspreekt en hij dat pruillipje opzet, begin je spontaan te lachen. Heel fout, I know, maar ik kan er niks aan doen. En ik weet zeker dat jullie ook zouden moeten lachen als jullie dat gezichtje zagen. Kan niet anders. Toch moet ik mezelf dwingen m’n gezicht in de plooi te houden, want ik zou niet willen dat hij denkt dat hij grappig is als hij bijvoorbeeld een bal bovenop m’n hond gooit.

En hoewel hij zelf heel goed weet wat “nee” betekent als hij het zelf gilt, hoe Oost-Indisch doof hij is als ik hem gebruik bij hem. Om moe van te worden, zo vaak moet ik het herhalen.

Consequent blijven vind ik zo moeilijk, dat ik soms echt heel erg moet bijkomen na zo’n gevalletje ‘Jaxxtemper’. Ik vind het lastig honderd keer nee te moeten zeggen, zonder m’n volumeknop omhoog te gooien als ik geen progressie boek. Dat terwijl ik heus wel weet dat valt of staat met consequentie. Dus lieve mama’s. Nanny Jo. Of gewoon iemand die gouden tips heeft?

Ik kan ze erg goed gebruiken.

2 gedachtes over “Mijn kind is Oost-Indisch doof

  1. Die voorlaatste alinea is heerlijk. Spot on.
    Helaas niet veel tips hier (ik heb er nochtans al eentje van 3.5 ook rondlopen) behalve: “het is een fase” en “liever verwend dan verwaarloosd”.

    Succes nog met je prachtmannetje!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s