Wow, we’re going to IBIZA

Het vervloeken van mensen met (kleine) kinderen. Kleine tussen haakjes omdat de grote er soms ook wat van kunnen. Maar ik geef het toe. Ik was zo’n persoon die zich schuldig maakte aan het vervloeken van die gezinnen. Gezinnen met jankende kinderen in het vliegtuig.

Ik had ook altijd medelijden met de ouders. Bepakt en bezakt stonden ze verloren in de rij. Een buggy, koffers, handbagage, paspoorten zoekend en zuchtend naar elkaar omdat hun kleine spruit andere plannen had dan rustig bij hen te blijven staan. Tegelijk was ik dan altijd blij met mijn heerlijke koffer op vier wielen, schoudertas hangend langs mijn zij en m’n paspoort in de hand. Geen gezeur, geen geroep naar iemand die niet naar me luisteren wil. Niets van dat alles.

Het begon altijd al bij de gate: dat rondrennende kleine ding en de ouders die hun geliefde spring-in-het-veld niet in toom konden houden. Natuurlijk is het kind hyper omdat ze (misschien wel voor het eerst) gaan vliegen. Maar he, wist ik veel, ik vond het ronduit irritant. Dat gegil en gehuil en geren. Ik bedoel, op dit tijdstip hoorde ik niet eens wakker te zijn, dus guys, doe me een lol en hou je kind bij je en hou hem stil.

hoopte ik dan dat ze niet bij mij in de buurt zaten. Maar op de een of andere manier was ik altijd de sjaak en zaten de lievelingen voor of achter me. De hele vlucht voeten in m’n rug, gejank om snoep, de hele tijd willen lopen door het gangpad, en mijn gedachte: kan dat kind verdomme in het bagageruim?!

Nu ben ik zo’n gezin, want we gaan Ibiza en wel volgende week. Horrorscenario’s spelen af in mijn hoofd. Ik zie een rennende Jaxx, een buggy, koffers, handbagage en ons, zuchtend naar elkaar omdat meneer niet luisteren wil. Ik zie mijn zoon die zijn voeten plant in iemands rug, jankend om snoep en een boze dame die zich geagiteerd omdraait omdat mijn kind niet stopt met huilen.

En nu snap ik pas hoe ouders zich moeten voelen, want je bent zelf al bang dat je kind een overlast zal zijn voor iemand anders. Als andere mensen dat dan ook nog eens beamen met een chagrijnige blik, kun je wel door de grond zakken. Maar feit blijft dat het kind daar helemaal niks aan kan doen. En de ouders al evenmin.

Dus ik laat het allemaal over me heen komen en ik hoop dat mijn kleine man het ontzettend leuk gaat vinden om te vliegen, MIDDEN IN DE NACHT, oeps. Ik bedoel, dan hoort-ie niet eens wakker te zijn. Ik zal de boze blikken gaan sparen als de dinoplaatjes bij de Albert Heijn.

Hoe doen jullie dat met kinderen en reien? Zijn er dingen waar ik echt op moet letten?  Dingen die ik echt mee moet nemen?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s